| surakrai's profileM a X c H a N - S p a c ...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
เฮ้อออออ....มาอั๊พแล้วว น๊า หลังจากที่หายไปหลายเดือนหลังจากการเข้ามหาลัย มันมีอะไรเข้ามาในชีวิตเยอะอยะเลย มะมีเวลาว่างให้กับใครเลยอ่ะ รวมทั้งตัวเองด้วย พอได้มายืนตรงจุดๆนึงที่เคยอยากได้มาแล้วอะนะ แต่พิได้มันมา มันกลับทำเราเหนื่อย เหนื่อยมากๆ
แต่ที่เราทำไปทุกอย่างอ่ะก็เพราะเราอยากทำทำตามใจของเราเอง เลอกแล้ว แล้วก็หายไปจากโลกปกติที่เราเคยเป็นมาซะนาน คิดถึงนะจ๊ะทุกๆคน ที่หายไปก็ไม่ได้ไปไหน ยังเหมือนเดิม แค่เปลี่ยนแปลงสถานภาพนิดหน่อย คิดถึงมากๆ คิดถึงบ้าน เพื่อนๆ อะไรๆเดิมๆ คิดถึงที่ว่างๆที่ตรงนี้ของเรามากๆ เพราะเราไม่ได้มาระบายเติมแต่งอะไร ที่เราเคยทพให้มันมีสีสันเป็นอย่างใจเรา
ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เรามีความสุขหรือว่าอาจจะไม่มี อยากเล่าเรื่องราวต่างๆมากมายที่เราได้เจอมาในเวลาที่เงียบหายไป แต่ว่ามันมีมากมายเหลือเกินที่จะเล่าในตอนนี้ซะแล้ว กลับมาคราวนี้เราอยากระบายมันอีกทีระบายเรื่องที่เราอยากจจะระบายกับที่ว่างของเรา เวลาที่ผ่านมายอมรับเลยว่าเรามีความสุขกับมันมากเพราะมันคือความฝันของเราทั้งที่มันไม่ใช่ความฝันที่สมบูรณ์ของเราอย่างไรแล้วมันก็เป็นความฝันที่เป็นความจริงอยู่ดีมันอาจจะขาดหายไปบ้างก็เท่านั้นแหละ ....
ตอนนีเหรอ เรารู้สึกว่าเรา ท้อแท้จังเลยอ่ะ มันเหมือนกับอะไรซักอย่างที่มันพาเราไปเจอกับกำแพงที่เราไม่อยากจะเจอมันเพราะเราหาวิธีที่จะผ่านมันไปได้ยากเย็น และเราเกลียดมัน เเหมือนตอนนี้เรากำลังเดินลัดเลาะไปตามกำแพงเพื่อหาประตูหรืออะไรซักอย่างที่เราจะผ่านมันไปได้ มันเป็นสิ่งที่ยากลำบาก เราเดินมาเจอมันอีกครั้งหนึ่งพร้อมกับความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาใส่เราเอง เรารู้สึกว่ามันหนักมาก กับการผิดหวังจากอะไรซักอย่างที่เราตั้งใจกับมันเราไม่อยากรับรู้มันเลยซักนิดเดียว คนอื่นอาจไม่รู้ว่าเราเป็นอย่างไรในตอนนี้เพราะเราไม่อยากแสดงออกให้คนอื่นต้องมาลำบากใจกับเรา จิงๆนะ เพราะคนเหล่านั้นเค้าก็มีภาระมากมายพอๆกับเราอยู่แล้วแล้วเราเป็นใครกัน จะไปเพิ่มความลำบากใจให้กับพวกเขาอีก รึเราอาจจะคิดไปเองว่าจะมีคนมาเดือดร้อนใจร่วมกับเราเองก็ได้นะ ใช่มันอาจจะจริง แต่เรามั่นใจว่าในต้องมีซักคนนึงที่เป็นอย่างนี้อาจจะน้อยแต่เราเชื่อว่ามี
เราไม่ชอบเลยจริงๆกับการที่ต้องมาเจอกับอะไรอย่างนี้เรารู้สึกว่าเราพบกับมันบ่อยแล้วนะ แต่พอเจอเข้าอีก เรากลับรู้สึกว่ามันหนักขึ้นเรื่อยๆ เราท้อ มากๆ จิงๆนะ ตอนนี้เราเดินมาถึงทางแยก ทางที่เราไม่คอยากให้มันเกิดขึ้นกับตัวเราเองรึใครๆ ใครไม่เป็รอน่างเราเค้าก็คงไม่รู้หรอก ที่ มข. เราสอบได้ในสิ่งที่เราอยากเรียน แต่ว่านะ เราเลือกที่จะตามความฝันมากกว่า แต่เราก็ต้องมาล้มเหลวในความฝันของเราเอง ตอนนี้กำลังพยายามหาทางออกให้กับกำแพงอันนี้อยู่ แต่ตอนี้เหนื่อยมากมาย อยากจพักมั่งแล้ว
ล่ะ นะ ม่ายอยากจารู้โลกข้างนอกเลย จิงๆ
ปล. รักที่ว่างนี้จัง
รักพ่อ แม่ ที่ให้กำลังใจเสมอ
รักครอบครัว ที่คอยอยู๋เคียงข้าง
รักโอ้ย ฝ้าย เปา ฝน ที่คอยเดินก้าวพร้อมกับเรามา รักมากๆ
รักเพื่อนๆทุกคน ที่คิดว่าเราเป็นเพื่อน เราก็จะเป็นเพื่อนพวกคุณเหมือนกันนะ
รัก รัก รักทกคนเลยที่ยังมีความรักให้เรา นะ
Comments (17)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://maxmashi.spaces.live.com/blog/cns!51352A45B91482DF!599.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
